Hiç.

Kafamda ergenlik sancıları dolanıyor
İlham perileri eteklerimde
Tutup beni en dibe sizin yanınıza taşıyorlar
Batabildiğim kadar batmak istiyorum bu günlerde
Kalbimde derin yarıkların çanları çalıyor
Hiç çocuk olmamışım gibi
Hiç doğmamışım gibi hissediyorum
Ruhuma yapışıp kalmış leke gibi pişmanlıklarım
Ne tanrı kurtarabilir beni ne de beyaz atlı prensler
Ne bir masal kahramanı olabilirim ne de kirli bir çocuğun elleri
Ruhum derin acıları yaşıyor bugünlerde
Dünyanın sonunu bekler gibi duruşum
Her şey anlamsızlaşıyor birer birer
Tüm dostlarım ailem sevgilim
Hepsi ölüyor gözümün önünde
Bedenleri dünya ritminde salınıyor ama ruh...
Ne hayat kalıyor şimdi ne de başka bir şey
Ne ben kalıyorum ne de benden bir eser
İnancımı yitirdim.
Yeniden doğmaya batıyorum bu günlerde
En derine o sıcak yere batıyorum
Tekrar en yukarıya çıkmak için
Kim bilir belki bir gün...