aynı senle ben gibi

herkes aynı oyunun oyuncusuydu.
herkes aynı düzenin parçasıydı.
kendimle kavgam aynıydı,öncekiler gibi.
yaşananlar değişmiyordu,benim değişmediğim gibi.
kendimden gitmeme gerek yokmuş,bugün farkına vardığım gibi.
misafirlik kısa sürmüş herkesin,benim gittiğim gibi.
sabırsızmış herkes,benim olamadığım gibi.
sakin değilmişim,eskiden olduğu gibi.
vermekmiş aslolan,istemek değil,biriktirmek hiç değil.
insan verdiklerini hatırlarmış aldıklarını değil.
herkes almak için uğraşmış,hastalıkları bu yüzdenmiş.
geç kaldıysam kusuruma bakma,yetişemediysem...

ilişkiye takılmışım kalmışım
neler yıkmışım içimdeki başkalarına mecbur kalmışım
tam aynanın önünde dururmuş yıllardır o kız
o sevgi tam aynanın karşısında gülümsemiş kendisine,
sevgilim dediğine gülümsediği gibi...
sevgilisi demek ki kendisiymiş...
kelimeler boşmuş bu saatten sonra
kelimeler kalbini karartmış bu can'ın...
bu ruhu bi ara ona fazla gelmeye başlamış,intihar etmeyi istemesi bu yüzden
boşmuş bu hareketler,durup izlemesi gerekmiş kendisini
kendisiyle sevişmesi gerekmiş önce...
belki de çok sevmiş
belki de çok sinirlenmiş
belki de çok istemiş
hep sahteliklerin farkındaymış aslında
bıkmış bu rolden
oyundan çıkmamak pahasına vazgeçmiş bildiği tüm kelimelerden
tıpkı geçmişteki sen ve ben i bıraktığı gibi...
ne geçmişmiş aslolan ne gelecek...
an'mış ne hissettiğini gösteren...
an'da o yoksan ben nasıl verebilirim?
hiç konuşmadan görmeden nasıl sevebilirim?

hayal yetmezmiş ben bunu anladım...
hayal kalbimi daha sahte yaparmış
en iyisi an'ı düşünmekmiş...
önünde hangi yemek varsa onunla yetinmekmiş